| تبليغات | X |
در چنگ منی
من ساختمت
چونت نزنم؟"
من چنگ توام
بر هر رگ من
تو زخمه زنی
من تن تننم من تن تننم
حاصل تو ز من
دل بر نکنی
دل نیست مرا
من خود چه کنم؟
چه کنم؟
چه کنم؟
چه...
؟...
دخترم پگاه،
تو هم اگر به جای وبلاگ نویسی برای اجنبی های زبون نفهم، می نشستی یه گوشه و مثل بچه ی آدم پایان نامه می نوشتی(کاری که هم سن و سالهای تو کردند)، حالا سر از زندان زنان درنمی آوردی!
پدرآهنگر و مادر حکیمت
اگر گودو بيايد؟
"ما نجات خواهيم يافت" اين را ولاديمير مي گويد. پس حتي اگر هيچ كاري نداشته باشيم كه انجام دهيم، يك كار هنوز هست: " منتظ گودو مي مانيم".
پسربچه اي از راه مي رسد. نكند گودو باشد؟
"نه، من گودو نيستم. آقاي گودو گفت كه بگويمتان كه امروز نتوانست بيايد ولي فردا حتما خواهد آمد."
شب شده است. كاري نداريم بكنيم. برويم يا بمانيم؟ اگر برويم وگودو بيايد؟ پس "منتظر گودو خواهيم ماند."
فردا مي شود. همان جاده، همان درخت كه اينبار كمي برگ سبز داده است. جند ساعت انتظار و پسرك ديروز دوباره از راه ميرسد: "آمده ام كه بگويم گودو فردا حتما خواهد آمد..."
پ.ن: ديدن اين تئاتر از نديدن آن به!
به رسم برنامه های بی نمک تلویزیونی:
مجری برنامه رو به میهمان: یک سوالی می خوام بپرسم، قول بدین صادقانه جواب بدین: از بین درسهایی که پاس کردین و از بین اساتیدی که باهاشون کلاس داشتین، کدوم را بیشتر دوست دارین؟ کدوم براتون خاطره ساز تره؟
میهمان: بله خوب این سوال سختیه، مثل این می مونه که از پدری بپرسین کدوم بچه ش را بیشتر دوست داره! حقیقتا همه ی درس ها و همه ی اساتید برای من عزیز و خاطره ساز بودن. جا داره از همین جا از همسر مهربانم و مادر ایشون هم تقدیر و تشکر کنم!
مجری: اگر یک بار دیگه به دنیا بیاین، آیا باز هم همین رشته و همین دانشگاه را انتخاب می کنین؟
میهمان: البته باید بگم که حضور من در این رشته کاملا اتفاقی و می شه گفت یک معجزه بود و من اگر ده بار دیگر هم بمیرم و زنده بشم با کمال میل و رغبت به همین مسیر قدم خواهم گذاشت!
مجری: نسبت به چهار سال پیش چه تغییری کردین؟
میهمان: تغییر که زیاد بوده. گاهی توی خیابون مردم من را می بینن و خوب من را می شناسن و مثل همیشه به من لطف دارن، جلو میان و می گن چقدر عوض شدی، چقدر شکسته شدی، چقدر پوستت خراب شده، چقدر لاغر شدی... و خوب اینها همه نتیجه ی همین چهارسال دوندگی و خزندگی و چرندگی در دانشگاه بوده. البته باید بگم من طی این چهارسال در یک زمینه تغییری نکردم، هنوز هم
نه بسته ام به کس دل
نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج
رها رها رها من...
گر در طلب گوهر کانی، كاني ........... گر در پي جستجوي جاني، جاني
من فاش كنم حقيقت مطلب را ............ هر چيز كه در جستن آني، آني
وقتي مي روي فقط به رفتن فكر مي كني. وقتي مي رسي فقط از رسيدنت خوشحالي. لحظه اي برگرد و پشت سرت را ببين. چقدر رفتي تا به اينجا رسيدي؟ چندين نگاه نگرانِ رسيدنت بودند؟ چندين دل براي رسيدنت تپيد؟ چندين چشم گريست؟ اينها را به ياد بياور كه بالاتر و زيباتر از مقصودِ تو اينهايند!
براي من پايان مقطع كارشناسي تازه ابتداي راه است. رتبه ي پنج آزمون ارشد را تقديم مي كنم به همه ي دلهاي پاكي كه براي رسيدنم دعا كردند. دوستتان دارم و هنوز و هميشه نيازمند دعاي خيرتان هستم.
پ.ن: و تشكر ويژه دارم از انجير، كشمش و هفت مغز گرامي كه نقش برجسته اي در موفقيت من داشتند